IVF boven de 50 in Oekraïne – Het leven begint opnieuw na 50

Ik zeg niet dat ik vóór mijn vijftigste geen leven had, want dat had ik wel. Ik heb genoten van elke minuut. Mijn naam is Claire en samen met mijn man John leidden we een gelukkig leven in Southampton tot op een dag… Ik had altijd een hekel aan één bepaald citaat: het citaat dat zegt dat we de dingen in het leven pas waarderen als ze er niet meer zijn. Dankzij dit citaat was ik me er altijd volledig van bewust hoe gelukkig ik was dat ik gezond en geliefd was, en ik zorgde ervoor dat ik degenen die het voor mij mogelijk maakten om deze manier van voelen te blijven herinneren aan mijn waardering. Ik trouwde en op 34-jarige leeftijd en twee jaar later beviel ik van onze zoon, Ben. Wij drieën vormden een perfect gezin. Ik heb de noodzaak van het ouderschap nooit echt begrepen totdat Ben werd geboren. Hij werd de betekenis van ons bestaan. Samen met mijn man koesterden we de momenten die we samen doorbrachten. Goede ouders Ik ben een krantenjournalist en dankzij de luxe van dit beroep kon ik mijn kantoorverantwoordelijkheden opgeven en vanuit huis gaan werken. Op deze manier had ik een gemakkelijkere start van mijn nieuwe leven als toegewijde moeder. Mijn man kon zich niet zoveel vrije tijd veroorloven als ik (hij is chauffeur van een busje), maar hij gebruikte nooit het excuus 'Ik ben te moe om met je te spelen’ en Ben hield van die momenten waarop John na zijn werk in de deuropening verscheen. Toen Ben twee werd, ontwikkelden we een traditie waarbij we twee weekenden per maand op reis gingen – korte reizen of langere excursies. We pakten de auto en reden naar verschillende plaatsen. Mijn man, als chauffeur met 20 jaar ervaring, maakte de reizen altijd zeer veilig en comfortabel. Op de een of andere manier heb ik nooit de drang gevoeld om chauffeur te worden. Omdat ik op kantoor werkte, moest ik vaak schrijven over lokale auto-ongelukken en ik werd er altijd boos van. In een fractie van een seconde waren deze mensen alles kwijtgeraakt. Wat moet u doen als het ongeval uw schuld was? Hoe ga je om met de gedachte iemands leven te beëindigen? – Ik stelde deze vragen in mijn artikelen, maar wist nooit echt het antwoord. Hoe goed je ook rijdt, er zijn heel veel andere mensen op straat die verantwoordelijk zijn voor onze veiligheid. Daar gaan we Het was een weekend kort na Ben’s 12e verjaardag en we hadden een reis naar Londen gepland. Ik herinner me nog levendig hoe opgewonden we allemaal waren en niet alleen omdat het Londen was – Ben’s favoriet, maar omdat het een reis was! Wij vonden het absoluut geweldig. De afgelopen tien jaar dat we samen rondreden, konden we ons niet voorstellen dat we onze weekenden op een andere manier zouden doorbrengen. Het weer was perfect, zonnig en dus gingen we op pad. We reden ongeveer een uur en het enige dat ik me herinner is dat ik naar mijn man keek en toen draaide ik me om om Ben te zien, hij lag te slapen. Opeens werd alles donker. Het weer was prachtig en zonnig, maar deze keer veroorzaakte het meer schade dan de grootste storm ooit zou kunnen aanrichten. Een vrachtwagenchauffeur, verblind door de zon, raakte onze auto. Ik wenste dat ik nooit wakker was geworden. John vocht voor zijn leven in het ziekenhuis, maar onze zoon deed zijn ogen nooit meer open. Alleen wij tweeën We konden geen van beiden de pijn uiten. Ik had zoveel vragen, zoveel verdriet in mij, maar ik kon geen woord uitbrengen. De vrachtwagenchauffeur heeft het ook niet gered, en ik had het gevoel dat ik niemand de schuld kon geven. Na het ongeluk bleef John ruim een ​​week in het ziekenhuis, vechtend om in leven te blijven, wachtend tot ik zijn pijn zou verzachten en bereid was dat ik daar bij hem zou zijn. Ik kon het niet. Ik sloot mezelf op in het huis, in Bens kamer, gekweld door verlies. Het had geen zin. Waarom? Waarom was ons dit overkomen? Wij hadden niets verkeerd gedaan. We hadden voorzichtig gereden, het weer was goed geweest.

Ouders mogen hun kinderen niet begraven.

Hij had zijn hele leven voor zich. Ik zal hem nooit naar school zien gaan. Het ondraaglijke verdriet. Ik kon niet eten of slapen en heb niet één keer gebeld om te controleren of het goed met John ging. Maar dat was hij wel, hij kwam naar huis. We hebben elkaar nog een week niet gesproken, ik was te bang om hem onder ogen te zien. Ik wist dat hij met dezelfde twijfels en vragen zat die ik niet kon beantwoorden. Met Ben vonden we de zin van ons leven en nu hij weg was, zag ik het nut van ons niet meer in. Beide volwassenen die niemand hebben om voor te zorgen. Ik was helemaal vergeten hoe ik echtgenote moest zijn; het enige waar ik aan kon denken was dat ik geen moeder meer was. John deed een paar pogingen en probeerde met mij te praten, maar we waren te lang stil geweest. Het steeds maar weer opnieuw in ons hoofd spelen van het gesprek maakte het alleen maar erger, want elke keer dat we begonnen te praten, eindigde het altijd in ruzie.

Het kwam op een punt waarop we elkaar de schuld begonnen te geven van de dood van onze zoon. We vielen uit elkaar…

Ware liefde Anderhalf jaar lang waren we verdwaald en hulpeloos, en verwaarloosden we ons huwelijk volledig. Maar wat ik met John had was een diepe liefde en dat soort liefde stelt geen vragen, het wacht alleen tot je er klaar voor bent om dingen zelf te realiseren. We begrepen dat hoe dan ook niets de leegte ooit zou kunnen opvullen, maar we begrepen ook dat we geen slechte ouders waren. Onze beslissing destijds was bewust genomen, we hadden een gezin gesticht met de gedachte om samen oud te worden, met zijn drieën. Daarom hebben we besloten om weer ouders te worden. De afspraak Nadat ik mijn huisarts had geraadpleegd, die alle twijfels die ik had over de fysieke mogelijkheid om een ​​kind te krijgen als vijftiger, wegnam, besloten we om in-vitrofertilisatie te proberen. Deze beslissing was geen probleem; we waren zo zeker van wat we wilden. Wij kwamen echter wel enkele moeilijkheden tegen. Veel landen hebben dat gedaan Wettelijke beperkingen op het gebied van IVF, met alleen vrouwen van a bepaalde leeftijd die in aanmerking komt voor een IVF-behandeling. Het bleek dat we eerst een moesten vinden kliniek waar IVF is toegestaan ​​voor vrouwen van mijn leeftijd. Na een paar maanden zoeken – dankzij EggDonationFriends.com, vonden we de ideale IVF-kliniek in Oekraïne. We hadden bedenkingen, want je hoort van alles over Oost-Europa, maar uit ons onderzoek blijkt Oekraïne was een van de weinige landen die ermee instemde mij IVF aan te bieden. We hebben de aanbevelingen gelezen, een aantal mensen gebeld en afspraken gemaakt. Ik had een droom over Ben de nacht voordat we naar de kliniek gingen. Ik zag dat hij naar mij glimlachte. Toen ik 's morgens wakker werd, voelde ik een kalme warmte in mijn hart. We doen het juiste, dacht ik. Waar deze kliniek ook was, het zou hoe dan ook de perfecte plek zijn.

Eerste dag in de kliniek en eiceldonatieprogramma

Na de eerste tests bittere teleurstelling. Vanwege mijn leeftijd adviseerde de arts IVF met donoreicellen (eiceldonatieprogramma). Hij zei iets over de kwaliteit van mijn eicellen en hoe deze afnemen met de leeftijd, wat leidt tot chromosomale aneuploïdie – wat ernstige genetische aandoeningen bij de foetus kan veroorzaken. Ik zat daar en luisterde naar alles wat hij te zeggen had, zelfs het stukje over een mogelijke miskraam leek er niet toe te doen. John en ik hadden vanaf het begin gezegd dat we IVF wilden proberen met onze eigen eicellen, en ik twijfelden er echt niet aan dat dit mogelijk zou zijn. En de droom die ik over Ben had, versterkte mijn geloof.

Helaas was er van de twee ontvangen eicellen van lage kwaliteit geen enkel levensvatbaar embryo. Ik moest even de tijd nemen.

Terug in de kliniek Het kostte ons drie maanden om terug te keren naar de kliniek. We spraken met John en waren het over één ding eens: we willen weer ouders worden. We wilden proberen een baby te krijgen met ons eigen genetisch materiaal, maar het werkte niet. We hadden er geen probleem mee de mislukking te accepteren, maar we zouden het onszelf nooit hebben vergeven als we niet alle opties hadden geprobeerd. An eiceldonatieprogramma leek de enige hoop, en daarom besloten we het eens nader te bekijken. Onze donor, een 24-jarige, was eerder bevallen van een gezond kind. We hebben gevraagd om alle noodzakelijke tests uit te voeren, zoals karyotype- en infectiescreening. Dat alles zorgde ervoor dat we ons verblijf in Oekraïne met ongeveer een week moesten verlengen en het begon te voelen alsof de hele reis wel een tijdje waard was. We waren weer op het goede spoor.

IVF-eiceldonatieprogramma in Oekraïne

Ik heb tien eicellen gekregen van de donor en het sperma van mijn man werd afgenomen. Nadat de IVF+ICSI met donoreicellen was gedaan, kregen we 4 embryo’s. De embryoloog volgde ze met de embryoscoop tot de 5e dag en we kregen ook een video waarin te zien was hoe de embryo’s zich ontwikkelden. En dus had ik op de vijfde dag van het blastocystenstadion twee van de embryo’s 'ondergebracht’. En kijk mij aan, ik maak er nu een grapje over, maar ja, ingelogd lijkt een perfecte manier om het te zeggen.

Op de 5e dag van het blastocystenstadion had ik twee van de embryo’s 'ondergebracht’.

Ik had mijn 'huurders’ zorgvuldig uitgekozen en deed mijn uiterste best om ervoor te zorgen dat zij zich thuis voelden. We moesten nog zes weken lang voortdurend contact houden met de kliniek en zij waren zeer behulpzaam en regelden mijn medicatie zorgvuldig na de embryotransfer. In de 12e week, zwangerschap werd bevestigd, maar werd vanwege mijn leeftijd onmiddellijk gemarkeerd als een hoog risico en het feit dat we via IVF zwanger waren geworden. Ik maakte me daar niet al te veel zorgen over, maar ik moest wel vaker naar mijn dokter, wat prima was omdat ik een heel speciaal iemand bij me had. Ik heb ook mijn prenatale test laten doen, waaruit bleek dat alles goed vorderde. Het moeilijkste deel was voorbij en dankzij het donor- en eiceldonatieprogramma zijn we ouders geworden, want een paar maanden later werd onze zoon Gareth geboren.

IVF met donoreicellen – zwangerschap na 50 jaar

Ik heb me nog nooit zo levend gevoeld. We dachten niet te veel na over de naam, we keken alleen maar naar onze jongen en Gareth leek perfect. Het ging niet zonder problemen, maar we zijn weer ouders, we zijn een gezin. Dat hadden we nooit gedacht IVF-eiceldonatieprogramma, en vooral in Oekraïne, zou ons huwelijk kunnen redden en een moeder kunnen maken van een vrouw van in de vijftig. Sommigen zullen misschien zeggen dat het moedig van ons was, maar ik kan je vertellen dat het niet moed was die ons Gareth gaf, maar vertrouwen. Vertrouw op de kliniek, in een heel mooi land en de hoofdstad Kiev, vertrouw op de geweldige artsen en het personeel. En uiteindelijk herwon het vertrouwen tussen mijn man en mij. Het geheel Kosten van het eiceldonatieprogramma ongeveer 7000 EUR (inclusief hotels en vluchten), maar voor het gevoel een nieuw leven te beginnen, kun je daar niet echt een prijs op plakken.