Geschiedenis van eiceldonatie

De eiceldonatiecyclus betekent dat de ene vrouw (donor) haar eicellen aan een andere (ontvanger) geeft om haar te helpen zwanger te worden en een baby te krijgen. Het hele proces gaat ervan uit dat de eiceldonor medicijnen gebruikt die haar eierstokken stimuleren om in één cyclus meerdere eicellen te produceren. Als haar lichaam er klaar voor is, worden tijdens de operatie cellen opgehaald en beoordeeld door een embryoloog. Eicellen kunnen vervolgens worden gebruikt tijdens de verse cyclus van in-vitrofertilisatie of worden ingevroren.

De geschiedenis van eiceldonatie begint begin jaren 80. In de VS werd eiceldonatie op de commerciële markt geïntroduceerd na 1978, toen werd bewezen dat IVF een succesvolle behandelingsmethode voor onvruchtbaarheid was. In 1983 wordt in Australië de eerste zwangerschap gerapporteerd die dankzij in-vitrofertilisatie en gedoneerde eicellen werd bereikt. In hetzelfde jaar vond een soortgelijke procedure plaats in de Verenigde Staten in het Harbor UCLA Medical Center onder leiding van Dr. John Buster en de University of California aan de Los Angeles School of Medicine. Na negen maanden werd de eerste baby geboren, verwekt uit donoreicellen.

In 1990 werd in vitro met donoreicellen aanvaardbaar voor de behandeling van leeftijdsgerelateerde onvruchtbaarheid. Sindsdien is de behandeling beschikbaar voor vrouwen, zelfs voor vrouwen ouder dan 40 jaar, die fysiek in staat zijn een kind te baren. Natuurlijk is ook het financiële aspect van belang. Eicelontvangers zouden tijdens de eicelproductie ook veel geld moeten kunnen uitgeven voor donoren eiceldonatieproces.

Door de jaren heen is eiceldonatie als onderdeel van de vruchtbaarheidsbehandeling met succes ontwikkeld. Voor vrouwen die vanwege verschillende onvruchtbaarheidsredenen niet zwanger konden worden, is dit een geheel nieuwe kans. Bovendien is in vitro met gedoneerde eicellen een goede oplossing voor patiënten die genetische aandoeningen willen voorkomen. Voordien hadden duizenden onvruchtbare vrouwen, alleenstaande mannen of vrouwen en homoparen adoptie als de enige weg naar ouderschap. In de eenentwintigste eeuw werden geavanceerde technieken geïntroduceerd en zijn er nieuwe behandelingsopties beschikbaar gekomen.

Sinds de eerste eiceldonatie zijn ruim 50.000 baby’s tot leven gekomen uit donoreicellen. Eicel- en embryodonatie is nu verantwoordelijk voor ongeveer 5% van de geregistreerde geboorten via in-vitrofertilisatie. In veel landen werd nieuwe wetgeving ingevoerd om deze medische procedure te reguleren. De implementatie van nieuwe methoden in de gangbare praktijk resulteerde in een breed debat. Omdat het hele vakgebied van de KUNST (Geassisteerde voortplantingstechnologie) De geneeskunde groeide, medische verenigingen over de hele wereld stelden richtlijnen op, waaronder IVF-eiceldonorcycli.

De afgelopen 25 jaar heeft de ontwikkeling van eiceldonatie geleid tot discussies over ethische en juridische aspecten van de methode. In veel landen zijn technische en wettelijke kaders voor het klinische gebruik van menselijke eicellen vastgesteld. Er zijn veel regels ingevoerd om de veiligheid van de geboren baby’s en hun ouders te garanderen, maar ook om te garanderen dat het selectieproces de bescherming van de gezondheid van de donor garandeert. De juridische status en de modellen voor donorcompensatie kunnen echter op verschillende plaatsen variëren. In sommige landen is de procedure illegaal (bijvoorbeeld Oostenrijk, Italië) of alleen toegestaan ​​als deze anoniem en zonder winstoogmerk is. In andere gevallen is het acceptabel als het niet-anoniem is en zonder voldoening voor een donor (Canada). In sommige gevallen is het legaal als anoniemen en donoren een vergoeding mogen ontvangen (zoals in Spanje, Tsjechië, of Polen). Als een echtpaar overweegt om voor behandeling naar het buitenland te gaan, moeten ze wat onderzoek doen naar juridische kwesties in het land van bestemming.