Ik wil een meisje – een gezin plannen op Cyprus

Mijn man, Liam, en ik waren altijd van plan om drie kinderen te krijgen. Twee jongens en een meisje waren het perfecte idee van een perfect gezin. We kenden elkaar al een hele tijd voordat we trouwden; Ik was eind dertig en Liam midden veertig. Ik werd vrijwel onmiddellijk zwanger van onze eerste zoon Aaron, en drie jaar later werd onze tweede zoon, Lucas geboren. Het was altijd ons plan om de derde te proberen, hoe dan ook en ongeacht de omstandigheden, en omdat onze eerste twee zorgvuldig gepland waren, zagen we geen reden om te denken dat onze derde, ons dierbare meisje, anders zou zijn. We hebben het ongeveer twee jaar zonder succes geprobeerd voordat we beseften dat we het misschien allemaal te laat hadden gelaten. Liam zag dat ik ongelukkig werd, dat ik er niet klaar voor was om onze dromen op te geven. Zijn eigen teleurstelling maakte hem ook ongelukkig, en we begonnen wat afstandelijker met elkaar te worden, een beetje minder bereid om te delen hoe we ons voelden. We wilden allebei zo graag meer aan ons gezin geven. Uiteindelijk hebben we besloten om een ​​vruchtbaarheidsspecialist te bezoeken om erachter te komen waar we precies mee te maken hadden. Gezien onze leeftijd, ik was midden veertig en hij vijftig, en het feit dat we moeite hadden om zwanger te worden, stelden de artsen met wie we spraken een reeks tests voor, zodat we een vollediger beeld konden krijgen. Liam’s telling, beweeglijkheid en morfologie waren even goed. De resultaten van mijn AMH duidden daarentegen sterk op een verminderde ovariële reserve, en de resultaten van mijn echo Antrale follikeltelling bevestigden dit vrijwel. We zijn overgegaan op een FSH-cursus, en, zoals je weet, de eindeloze afspraken, maar uiteindelijk ook de eindeloze teleurstellingen en frustraties.

De beslissing was duidelijk. Het is zelfs nooit ter discussie geweest. Eiceldonatie was de oplossing.

We hebben veel online onderzoek gedaan en realiseerden ons twee dingen: ten eerste kon het hele proces het beste worden afgehandeld met behulp van een bemiddelingsbureau, er was gewoon te veel om te organiseren. En het tweede, iets wat we ons nog niet eerder hadden gerealiseerd, was dat we onze droom van een meisje konden waarmaken. Eén probleem is echter dat in Groot-Brittannië de keuze van het geslacht van het embryo beperkt is. Tenzij er echte medische redenen zijn, bijvoorbeeld medische aandoeningen die worden doorgegeven aan alleen meisjes of jongens, is het illegaal om het geslacht te kiezen. Dit begreep ik perfect, voor sommige culturen verdient het de voorkeur om een ​​jongen te hebben, maar dat was bij ons helemaal niet het geval. Telkens wanneer we de kwestie bespraken, of het nu met vrienden, onze ouders of zelfs gezondheidswerkers was, kregen we allebei het gevoel beoordeeld te worden op onze beslissingen. Velen dachten dat wat we wilden doen op de een of andere manier verkeerd was. Het kwam op het punt waarop we alle gesprekken over dit onderwerp vermeden, zelfs onder elkaar. Dat wil niet zeggen dat we onze dromen hadden opgegeven, maar eerder dat we het gevoel hadden dat andere mensen ons geluk niet wilden delen. Dus we hebben het online gezet. We hebben ons aangesloten bij een paar programma’s en forums, veel recensies gelezen en een heleboel details opgevraagd bij klinieken, maar het was eggdonationfriends.com die onze problemen beter leek te begrijpen dan wie dan ook.

De consultant-specialist daar stond sympathiek tegenover onze benarde situatie en stuurde ons informatie door over klinieken in Cyprus, Rusland en Oekraïne, waar er minder beperkingen zijn op geslachtskeuze dan in Groot-Brittannië.

Gedurende het hele proces hebben we ons best gedaan om de jongens bij alle besluitvorming en planning te betrekken. We wilden als gezin altijd inclusief zijn en er zeker van zijn, maar we hadden geen geheimen en zorgden ervoor dat iedereen zich op zijn gemak voelde met alle beslissingen die we namen, vooral met zoiets belangrijks als dit. En dus besloten we om van het hele proces een gezinsvakantie te maken, twee weken in de zon, waarbij ik, Liam, Lucas en Aaron, alles samen doornamen. Dat was een van de redenen waarom we voor Cyprus kozen, maar toen we met de mensen van de kliniek spraken, voelden we gewoon dat het goed bij ons paste. We hebben gekeken naar de slagingspercentages, de kwaliteit van de zorg en de ervaring, expertise en opleiding van alle artsen. We hadden alle recensies gelezen, we hebben de getuigenisvideo’s bekeken en hebben uitvoerig telefonisch en via Skype gesproken met de artsen en verpleegsters in Nicosia. Bovendien hebben we daar contact opgenomen met het speciale gezondheidspromotiebord en konden we alle referenties en accreditaties bekijken van de kliniek die we hadden gekozen. Prijs speelde voor ons niet echt een rol, en we hadden geen echt idee van wat de uiteindelijke kosten zouden zijn, dus toen de prijs van €7000 werd vermeld, waren we behoorlijk verrast, we hadden gedacht dat het veel meer zou zijn. De prijs omvatte alle diagnostiek, alle tests en alle procedures. Dat omvatte natuurlijk niet de kosten om het gezin daar te krijgen, het hotel en al die uitgaven. We namen de beslissing om door te gaan en de kliniek kon een datum voorstellen en medicijnen voor mij regelen om mijn cyclus te kunnen synchroniseren met onze verwachte aankomstdatum op Cyprus. We konden de donor selecteren en kregen te horen dat er zes eicellen klaar lagen voor onze aankomst. Er waren verdere tests voor Liam in een plaatselijke vruchtbaarheidskliniek, waar werd vastgesteld dat slechts 38% van zijn sperma “X” was, met andere woorden vrouwelijk producerend. Opnieuw was het terug naar de dagelijkse injecties, dit keer met een grotere garantie om ons doel te bereiken. We namen de korte vlucht naar Cyprus, geboekt in ons hotel. De volgende dag lieten we de jongens achter bij de oppasdienst van het hotel en namen we een taxi naar de kliniek. Uit meer tests bleek dat we zo snel mogelijk verder konden. Er werden monsters genomen, gescreend, gesorteerd en vervolgens dubbel gecontroleerd. Uit de zes eicellen ontstonden twee levensvatbare embryo’s. Pre-implantatie genetische profilering toonde aan dat één embryo mannelijk en één vrouwelijk was. Het spreekt voor zich dat we opgetogen waren, maar we wisten dat we verre van een bepaalde uitkomst waren. Het embryo werd de volgende dag geïmplanteerd en het hele proces had minder dan een week geduurd, een week om ons leven te transformeren. Bovendien hadden we nog ruim een ​​week vakantie. De jongens waren opgetogen toen ze ontdekten dat ze binnenkort een zusje zouden krijgen, en nog veel meer opgetogen over de dagen op het strand met hun nieuwe vrienden uit het kinderprogramma van het hotel. Zo veel voor een vakantie met het gezin! Dit gaf Liam en mij veel tijd samen om opnieuw contact te maken en plannen te maken voor een zekerdere toekomst. Tien dagen later, de dag voordat we naar huis zouden vliegen, gingen we terug naar de kliniek, deze keer sleepten we de jongens van het strand weg, voor een voorlopige zwangerschapstest. Het was positief. Ons kleine meisje was een realiteit. Negen maanden later werd Leiah, onze liefste dochter, geboren, waar we zo naar verlangden en zo innig van hielden. Vreemd genoeg voelt dit voor ons allemaal meer dan een hoogtepunt van al onze dromen en plannen. Het voelt als een nieuwe start, een nieuw leven en een nieuwe vitaliteit in ons gezin.