Risico’s en complicaties van IVF-eiceldonatie

Voordat iemand besluit eiceldonor te worden, moeten er zaken in overweging worden genomen die verband houden met de fysieke, psychologische en emotionele gezondheid. Hoewel de meeste medische donaties gepaard gaan met bepaalde gevaren – zelfs het doneren van bloed kan gevaarlijk zijn als het niet onder de juiste omstandigheden gebeurt – eiceldonatieproces en risico’s in het buitenland zijn echter volledig verschillend. Hoewel het doneren van een nier of beenmerg een aantal negatieve effecten kan veroorzaken, zoals fysiek trauma, kan het doneren van eicellen ook fysiologisch en emotioneel trauma met zich meebrengen. De bijwerkingen en risico’s van eiceldonatie worden nog eens versterkt door het feit dat het doneren van eicellen geen kwestie van leven of dood is, zoals in het geval van bloed-, nier- of beenmergdonatie. Het is echter een kwestie van nieuw leven. Vanuit medisch en ethisch oogpunt is deze kwestie erg lastig omdat de gezondheid van de ene persoon in gevaar komt voor de andere persoon die niet in gevaar is.

Hieronder vindt u de complicaties bij eiceldonatie, zowel fysiek als emotioneel, die een rol spelen als u besluit donor te worden.

Fysieke risico’s van eiceldonatie

Donor

Het verstrekken van donoreicellen kan gepaard gaan met verschillende gevaarlijke complicaties en ongewenste bijwerkingen van eiceldonatie. Laten we beginnen bij het begin, namelijk injecteren vruchtbaarheidsmedicijnen. Dergelijke medicijnen kunnen veel verschillende reacties veroorzaken. Dus wat zijn de bijwerkingen van eiceldonatie? De donor kan last krijgen van hoofdpijn, allergische reacties, maagdruk, gewichtstoename en stemmingswisselingen. Er zijn echter ook andere bijwerkingen van eiceldonatie bij het gebruik van vruchtbaarheidsmiddelen. Een van die risico’s zou de Ovarieel hyperstimulatiesyndroom van de eierstokken. OHSS komt in elke cyclus 5% voor. Hoewel de meeste gevallen mild zijn, kunnen sommige tot een ernstige ziekte leiden en ernstige gezondheidsproblemen voor de donor veroorzaken.

Hyperstimulatie kan er in zeldzame gevallen voor zorgen dat de eierstokken groter worden, wat kan leiden tot het ontstaan ​​van bloedstolsels vanwege de verhoogde gevoeligheid in die toestand. In dergelijke gevallen is een ziekenhuisopname een noodzaak. In nog zeldzamere gevallen kan het ook leiden tot vochtophoping in de buik of longen, nierfalen of zelfs beroertes. Er bestaat ook een kans dat de vergrote, hypergestimuleerde eierstok scheurt, maar dit is een uiterst zeldzaam geval en de kans is minimaal. Wanneer dit echter gebeurt, zijn een operatie en algehele anesthesie nodig, en dat brengt uiteraard extra risico’s met zich mee. De donor kan één of beide eierstokken verliezen. Ook als de donor besluit om geen eicelpunctie te ondergaan, is de kans hierop groter. Er zijn ook onwaarschijnlijke kansen op blijvende negatieve effecten zoals: pijn, onregelmatige menstruatiecycli en aantasting van de toekomstige vruchtbaarheid. Er zijn suggesties voor een verband tussen vruchtbaarheidsmedicijnen en eierstokkanker, maar dit is tot nu toe niet bewezen.

Eiceldonatieproces en risico’s

Andere risico’s voor eiceldonatie zijn onder meer de eicel ophaalproces. De echogeleide eicelpunctie om precies te zijn. Risico’s die kunnen optreden als er complicaties optreden, zijn onder meer infecties, bloedingen en verwondingen aan de darmen of bloedvaten. In sommige gevallen, en opnieuw is het uiterst zeldzaam, is een operatie nodig als het nodig is om beschadigde inwendige organen te herstellen of de inwendige bloeding onder controle te houden. Voor het terughalen van het eitje is verdoving nodig. Alle risico’s hiervan worden door de anesthesioloog uitgelegd. Er zijn ook enkele kleine problemen, zoals allergieën antibiotica – toch moeten we voorzichtig zijn, in sommige zeldzame gevallen waren de allergieën ernstig. Ook torsies kan voorkomen. De vergrote eierstokken kunnen hevige buikpijn veroorzaken.
Eiceldonatie is een relatief nieuwe procedure en in de toekomst zullen we meer weten over mogelijke complicaties bij eiceldonatie en de risico’s op de lange termijn.

De ontvanger

De fysieke risico’s aan de ontvangende kant zijn grotendeels afhankelijk van de donor. Hoewel de ontvanger geen direct fysiek gevaar loopt, kan hij door toedoen van de donor wel slachtoffer worden van een ziekte. Dit zijn echter minimale risico’s die vrijwel niet bestaan. Een voorbeeld van een dergelijk risico is een situatie waarin de donor wordt getest op HIV, de test negatief uitkomt en de donor groen licht krijgt. De donor kan na de test echter besmet raken met het HIV-virus en terwijl de eicellen worden overgedragen aan de ontvanger, raakt zij besmet met het virus. Dit is echter, zoals al gezegd, slechts een mogelijkheid met minimaal risico. Verder, steeds meer IVF-klinieken vereist dat de tests slechts een paar dagen vóór de ophaalprocedure nog een keer worden uitgevoerd, zodat dit bijna onmogelijk is. Een ander ding is dat de donoren soms heel rijkelijk worden betaald voor hun eicellen. Deze hoeveelheid geld zou oneerlijke mensen kunnen aantrekken die het donatiesysteem willen misbruiken en geld willen krijgen terwijl ze op een ondeugende manier proberen de tests te doorstaan ​​en daarmee opnieuw de gezondheid en het welzijn van de ontvanger in gevaar brengen. De klinieken zijn zich er natuurlijk van bewust dat zulke mensen bestaan, dus worden er psychologische evaluaties uitgevoerd om zulke mensen uit het donatieprogramma te verwijderen. In het internettijdperk zijn er echter manieren om dergelijke tests te verkrijgen en te leren wat wel en niet moet worden gezegd bij dit soort psychologische evaluatie.
Deze problemen mogen potentiële ontvangers er niet van weerhouden een eiceldonatieprocedure te ondergaan, maar als ze dit weten, is de patiënt nog veiliger. Een patiënt die hiervan op de hoogte is, kan bij de kliniek navragen of een donor vóór de afname op HIV is getest.

Verder is er alleen de embryotransfer die geen noemenswaardig risico voor de ontvanger met zich meebrengt. Als de patiënt nooit een baby heeft gekregen, kan er een klein probleem zijn bij het terugbrengen van het embryo via de baarmoederhals. In dat geval bestaat de mogelijkheid om het cervicale kanaal te strekken, maar dergelijke ingrepen moeten worden vermeden als dit niet nodig is. In sommige zeldzame gevallen kan de arts de terugplaatsing uitstellen en de embryo’s invriezen totdat de baarmoederhals is uitgerekt.
Er bestaat ook een risico op een meerling als er meer dan één embryo wordt teruggeplaatst. Als een meerling absoluut uitgesloten is, bestaat de mogelijkheid om slechts één embryo terug te plaatsen. Dit en al het andere dat met het eiceldonatieproces en de risico’s te maken heeft, kan met de arts worden besproken.

Psychologische en emotionele risico’s

Ontvanger

De vraag die het vaakst wordt gesteld door ontvangende ouders is wat en wanneer vertel het aan het kind die een 'product’ was van eiceldonatie. Er wordt gezegd dat het het beste is om het kind op jonge leeftijd te informeren en later details toe te voegen en aan te passen wanneer het kind ouder wordt en de procedure beter kan begrijpen. Een kind dat via IVF met donoreicellen is verwekt, heeft niet te maken met problemen zoals adoptiekinderen die deze problemen vaak hebben. Kinderen geboren via eiceldonatie merken dat hun ouders extra moeite doen om hun dromen over het krijgen van een baby waar te maken, en zij kunnen dit op prijs stellen.

Donor

De emotionele problemen aan de donorkant zijn iets ingewikkelder en van een andere aard. Jonge donoren worstelen in hun toekomstige leven vaak met kwesties waar ze niet eens aan dachten toen ze besloten te doneren.  Soms ontstaan ​​er jaren later problemen als donoren zelf kinderen krijgen. Op internet en in de kranten zijn verhalen te vinden over vrouwen die zich zorgen begonnen te maken over de kinderen die uit hun gedoneerde eicellen werden geboren nadat ze zelf waren bevallen. Donoren maken zich niet alleen zorgen over het feit dat ze de kinderen van hun biologische afkomst nooit zullen ontmoeten, maar betreuren het soms ook dat hun eigen kinderen hun “halfbroers en zussen” niet zullen leren kennen. Aan de andere kant zijn ze soms bang voor de mogelijkheid dat haar eigen kind zijn familielid van de eiceldonatie ontmoet, niet wetende dat ze dezelfde genen delen. Ze zouden intiem met elkaar kunnen worden. Het ziet er niet echt naar uit dat dit zal gebeuren, maar dergelijke gevallen hebben zich in het verleden voorgedaan. Eiceldonoren kunnen ook nadenken over het moment waarop de nakomelingen die door hun eicellen worden bereikt de waarheid leren kennen over hoe ze zijn geboren en hoe ze zullen reageren? Zullen ze aan ‘haar’ denken? Zouden ze ‘haar’ willen zoeken? Dat kunnen zeer verontrustende vragen zijn die hoogstwaarschijnlijk voor altijd onbeantwoord zullen blijven.

Complicaties bij eiceldonatie – juridische zaken

Onthoud dat wettelijke voorschriften kan per land variëren. Als je meer wilt weten over de wettelijke regelgeving in een specifiek land, bekijk dan onze artikelen die direct over wettelijke regelgeving gaan.