Onze IVF-ervaring in Tsjechië

Toen we de IVF-weg begonnen, we hadden geen idee hoe moeilijk en verwarrend de hele ervaring zou zijn en als we dat niet zouden doen, zouden we niet in de gelukkige positie zijn waarin we ons nu bevinden, ik, mijn man en onze nieuwe kleine. We hebben een netwerk van vrienden en deskundigen kunnen opbouwen om ons te ondersteunen en ons te helpen inzicht te krijgen in alles wat er gaande was. Dus, dit is een grote dank aan al onze nieuwe eggdonationfriends.com-vrienden die ons er doorheen hebben geholpen en het is een manier om het vooruit te betalen. Je bent niet de enige. We hadden altijd al kinderen gewild, dat was wat mij in de eerste plaats tot mijn man, Jack, aantrok. Hij dacht ook dat dat huis pas een thuis was als er een gezin woonde. Toen we trouwden waren we nog vrij jong, ik was begin twintig en had weinig geld, maar we hadden het gevoel dat we tijd te verspillen hadden. We werkten hard om geld te sparen voor een huis en werkten allebei elk uur dat God stuurde. We bouwden onze carrière op en voelden ons echt heel comfortabel. Jack in de techniek, als locatiemanager, en ik als logistiek coördinator voor een rederij. Het zat altijd in ons achterhoofd dat er iets ontbrak. Toen we halverwege de dertig waren, startten we ons eigen bedrijf, waarbij we onze beide vaardigheden gebruikten, waarbij we hoogwaardige raamkozijnen voor de binnenlandse markt importeerden uit Scandinavië, en we konden geen tijd vrijmaken. Ik bleef in mijn oude baan werken en werkte parttime in het bedrijf in de weinige vrije tijd die ik had. Ik moet zeggen dat ik me vaak bedrogen voelde, ik had een gezin gewild en hoewel ik van mijn werk hield, had ik het gevoel dat ik iets miste. We hebben er vaak over gesproken, maar het was nooit het juiste moment. Er waren veel mensen die op ons vertrouwden om het bedrijf tot een succes te maken. Ik zou het destijds aan niemand hebben verteld, maar ik had het gevoel dat we, afgezien van het succes dat we hadden in ons werk, ons potentieel in het leven niet waarmaakten. We hadden allebei zoveel te geven. Ik was 40 toen ik werd ontslagen. Ik had er geen zin in om weer op de carrièreladder te komen, omdat het voor mij als een laatste kans voelde. We besloten dat het nu of nooit was: ik zou thuis blijven, parttime bij het bedrijf blijven werken en we zouden een gezin stichten. We hebben het ongeveer een jaar geprobeerd voordat we hulp gingen zoeken. Het was de treurigste dag van mijn leven, ik had het gevoel dat ik Jack in de steek had gelaten. Ik kreeg alle controles en na een echografie werd ons verteld dat mijn aantal follikels laag was, dus werd mij een serie injectiepennen met FSH verboden en na zes cycli en meer tests werden we doorverwezen naar een IVF-specialist die met ons sprak over eiceldonatie. We hebben allebei een maand lang gehuild toen we dit hoorden. We waren te laat vertrokken en we zouden niet 'onze’ baby krijgen, die zou voor de helft van iemand anders zijn.

IVF en donoreicellen in Tsjechië

Vanwege de wachtlijsten bij de NHS, zo’n 14 maanden, hebben we besloten om privé te gaan. We hadden spaargeld en konden het ons bijna veroorloven. Ik ben lid geworden van een aantal forums online, waaronder eggdonationfriends.com, met het idee steun te krijgen van andere stellen. We vulden de formulieren in en afhankelijk van onze behoeften stelden de adviseurs een kliniek voor in Tsjechië, net buiten Praag. We waren allebei erg geschokt. We hadden niet echt overwogen om te reizen voor een behandeling, maar deze plek leek perfect. Natuurlijk waren we geïnteresseerd in het laag houden van de prijs, maar we waren ook geïnteresseerd in de efficiëntie en betrouwbaarheid van de kliniek en na veel discussie en het controleren van de ervaringen van anderen met IVF in deze kliniek en in Tsjechië in het algemeen, hebben we onze behandeling geboekt.

Eiceldonatieprogramma

Toen we in Tsjechië aankwamen voor ons eerste consult, kregen we van de consultant te horen dat het raadzaam zou zijn om het eiceldonatieprogramma te overwegen vanwege mijn leeftijd en de problemen die we hadden bij het zwanger worden. Hoewel ik weet dat dit het geval zou kunnen zijn, had ik gehoopt dat we een baby zouden kunnen krijgen die van ons was en van ons alleen. Ik begon te huilen en vertelde de dokter dat ik mijn eigen baby wilde hebben met mijn eigen eicellen omdat eiceldonatie voelde als “op één na beste”. Dus stelden ze voor om te gebruiken een combinatie van mijn eigen eicellen en donoreicellen. Dit voelde goed omdat we iets meer controle over het proces hadden dan voorheen, en het gevoel dat de kans groot was dat de baby genetisch helemaal van ons zou zijn, stelde ons beide gerust. Ze gaven ons een verbod op hormonale stimulatie-injecties en we kwamen thuis met een afspraak voor een maand. Toen we terugkwamen, namen ze mee 2 eicellen van mij onder algehele narcose en 6 eicellen van een donor. Het resultaat was 4 gezonde embryo’s en na 5 dagen werden er twee geïmplanteerd en twee ingevroren. Er waren controles en opnieuw bij 6 en 12 weken en het werd bevestigd. Ik was zwanger. De kliniek gaf ons een vervolgplan, met daarin een lijst met alle tests en controles die we moesten ondergaan. Op al mijn scans was een gezonde baby te zien en onze zoon werd begin 2016 geboren. Ik weet hoeveel geluk we hadden en dat onze behandeling vlekkeloos verliep en dat veel mensen hele moeilijke tijden doormaken, maar ik weet dat we het niet hadden kunnen doen zonder de hulp en liefde van onze vrienden, oud en nieuw, die niet altijd echt begrepen wat we doormaakten en waarom het zo belangrijk voor ons was. Dus nogmaals voor al jullie steun en liefde, bedankt namens Jack en Ruth en de kleine.