Hoe u met uw donoreikind kunt praten over de conceptie

waar ik zo bang voor was met mijn dochter delen hoe ze werd verwekt en hoe ons gezin werd gevormd. Het deed me pijn om te bedenken hoe deze informatie haar pijn zou kunnen doen als ze oud genoeg was om het te begrijpen. Alleen al de gedachte aan hoe ik het zou zeggen en welke invloed het op haar zou kunnen hebben, bezorgde me veel angst. Ik begon veel te lezen over openbaarmaking en niet-openbaarmaking aan kinderen en de eerste conclusie die ik trok was dat als ik emotioneel vertrouwen had in het delen, zij er ook vertrouwen in zou hebben om het te weten. Ik moest dus eerst aan mezelf werken.

Kinderverhaal – het begin

Ik heb een kinderverhaal gevonden om te vertellen hoe ze werd verwekt. Ik begon het haar voor te lezen toen ze nog een baby was. Ik las het en ging dan een beetje huilen. Ik heb het verhaal zo vaak gelezen dat er een moment kwam waarop ik mijn angsten overwon. Dus het vertellen van verhalen zelf hielp me eerst, het hielp me om zelfvertrouwen te krijgen, en toen kwam ik op het punt waarop ik het leuk vond om het te lezen. Ik begon mijn toon te veranderen en te glimlachen, trok grappige gezichten om haar te laten lachen en ik begon mijn enthousiasme over te brengen over hoe blij en trots ik was om haar in mijn leven te hebben. Aan het einde van het verhaal zou ik eraan willen toevoegen, door te verwijzen naar het personage in het boek, …’en zij is het mooiste meisje ooit omdat zij jou is.” Ik herinner me dat ik haar in de ogen keek en zoveel liefde voelde dat het gewoon overstroomde. Sinds ik haar begon te vertellen sinds ze een baby was… zou het verhaal altijd blijven bestaan, waar we ook gingen. Het was normaal om het boek bij ons te zien. Naarmate ze ouder werd en ik het verhaal bleef lezen, liet ik haar zich op de tekeningen concentreren en de dingen aanwijzen waarvan ik dacht dat ze haar zouden amuseren, dingen die haar zouden laten glimlachen. Hiermee was het mijn bedoeling dat ze van het boek zou genieten, niet alleen vanwege de inhoud over hoe ze verwekt was, maar ook vanwege de illustraties. Ze zou ook genieten van de plaatjes in het boek. Vaak sloeg ze gewoon de bladzijden van het boek om om van de illustraties te genieten. Terwijl ze groeide, bleef ik het boek lezen. Toen begon ze zelf een paar woorden te lezen. Ik leerde haar de eenvoudige woorden lezen zoals 'een’, 'ik’ 'naar’, 'in’ 'en’, 'de’, enz. Ik leerde haar woord voor woord. Als het woord in het boek verscheen, pauzeerde ik, zij las het, en ik ging verder, maar ze had het gevoel alsof ze al aan het lezen was. Als ze die letter in het verhaal kon lezen, leerde ik haar nog een woord, enzovoort. Mijn dochter genoot van het verhaal vanwege de illustraties, ze genoot van het boek omdat ze het kon ‘lezen’ of het gevoel had alsof ze het begon te lezen. De tijd verstreek en we genoten er zo vaak van om het boek te lezen, dat we zelfs de omslag weer aan elkaar moesten plakken.

Eindelijk – begrip

Uiteindelijk kwam er een tijd dat het leek alsof ze het altijd al wist, en toen ze oud genoeg was om het te begrijpen, begreep ze het ook. Het was geen speciale dag om te delen, maar geleidelijk groeide het weten naarmate ze groeide. Ik groeide ook in vertrouwen en het delen werd heel natuurlijk en vloeide gemakkelijk. Ik herinner me dat ik een keer het verhaal aan het lezen was en zij vijf was, en ze vroeg me of ik de dame in het verhaal kende. Het verraste mij totaal. Ik had het zo vaak gelezen en ze had nooit iets gevraagd. Ik herinner me dat ik stotterde en heel natuurlijk en liefdevol probeerde te zeggen: 'Nee, lieverd, ik ken haar niet’, en dat ik het boek zo snel mogelijk uitlas en aan het einde glimlachte alsof alles onder controle was zonder dat ze merkte hoe nerveus ik was. Ze leek heel blij en tevreden met mijn antwoord, dus dat ontspande me. Ik besefte dat ze het al bewust begon te begrijpen, en ze leek erg kalm in het weten. Ik herinner me dat ik ooit een grap zag in een video van een jongen die aan zijn vader vroeg: „Wat betekent seks?” Dus legt de vader alles tot in detail aan zijn zoon uit. Je kunt zien hoe ze praten, de klok draait en de uren verstrijken. Aan het einde zei de vader: „Zoon, beantwoordt dit je vraag? En de zoon zegt:” Niet echt papa „… toont hem een ​​vragenlijst met de tekst Geslacht: vrouw of man. „Wat moet ik schrijven?” Met deze grap wil ik alleen maar zeggen dat we als volwassene zoveel informatie hebben en dat wanneer een kind een vraag stelt, hij/zij niet alle informatie nodig heeft die er is. Er zijn slechts eenvoudige reacties nodig. Naarmate ze meer vragen, kun je eenvoudigere antwoorden geven. Als hun vragen specifieker zijn, beantwoord ze dan op die manier, maar houd uw antwoorden altijd eenvoudig en liefdevol. Tijdens het autorijden vroeg mijn dochter mij vaak: “Mama, hoe lang duurt het voordat we thuis zijn?” en ik zou antwoorden: „we zijn bijna thuis, liefde”. En dat was genoeg voor haar. Ik hoefde niet te zeggen hoeveel mijlen of km of welke gebieden we zouden passeren, want dat is niet de informatie die ze echt wil. Het is meer het vertrouwen dat ze kreeg met mijn antwoord dan de informatie.

De magie van verhalen vertellen

Ik geloof in storytelling om met uw kind te vertellen hoe hij of zij is verwekt. Ik geloof zo sterk in het vertellen van verhalen dat ik veel verhalen heb geschreven om ouders te helpen. Ik heb veel mensen geholpen bij het overwinnen van de angst om te delen. 13 jaar geleden werd ik gevraagd om in India een lezing te geven over het delen van eiceldonatie met je kinderen. Deze lezing bracht mij ertoe het verhaal te schrijven „Een klein geschenk van het leven„, een eiceldonatieverhaal. Met konijnen als hoofdpersonen en prachtige illustraties gemaakt door mijn zus Rosemary, kan uw kind genieten van alle kleine details in de illustraties. Het verhaal is beschikbaar voor jongens en meisjes en in vele talen. Storytelling is zo’n prachtig hulpmiddel dat het delen gemakkelijker maakt. Het is belangrijk om met uw kind te delen hoe hij of zij op jonge leeftijd is verwekt, hoe jonger hoe beter. Er zijn veel onderzoeken over dit thema en als een kind er in zijn tienerjaren achter komt, kan het een schok voor hem zijn en kan het zijn dat hij of zij het gevoel heeft dat er tegen hem is gelogen of dat hij niet begrijpt wat er zo erg aan is dat je het voor hem verborgen hebt gehouden. Wanneer kinderen de tienerjaren bereiken, maken ze over het algemeen een identiteitscrisis door, dus als ze daar op die leeftijd achter komen, kan dat verwoestend zijn. Ook het plotseling horen van iemand anders bellen kan een vreselijke ervaring zijn. Iemand die zijn kind heeft gekregen via eiceldonatie, heeft dat normaal gesproken ook heeft een lange reis achter de rug om ouders te worden. De meesten hebben veel ingewikkelde vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaan en willen zo graag een gezin stichten dat ze normaal gesproken zeer betrokken en betrokken ouders zijn. Het verkrijgen van informatie over delen wordt dus een belangrijke kwestie. Als u over de informatie van de donor beschikt, of als de donor anoniem is, helpt storytelling u ook bij het delen van de informatie, of u die nu heeft of niet.

Carmen – mijn verhaal

Ik kreeg mijn dochter door adoptie. Het verhaal dat ik haar 18 jaar geleden begon voor te lezen, was een adoptieverhaal. Het heeft mij zoveel geholpen dat ik de afgelopen 13 jaar kinderverhalen heb geschreven om ouders te helpen met hun kind te vertellen hoe hun gezin is gevormd. „Een klein geschenk van het leven, een eiceldonorverhaal” was mijn eerste verhaal. Ik heb veel moeite gehad om zwanger te worden. Elke keer werden de behandelingen ingewikkelder. Ik had er veel mislukte IVF’s en werd zo depressief dat ik zelfs de levensenergie verloor. Ik kon geluk alleen zien als moeder zijn. In die jaren begon ik mijn emoties via stoelen te schilderen en zonder het te beseffen werd schilderen voor mij een therapie. Waarom schilderde ik stoelen? Omdat ik een andere stoel aan mijn tafel wilde. Ik wilde een gezin. In 2004 schreef ik mijn autobiografie ‘Ik wil een kind krijgen, wat er ook voor nodig is!’, waarin ik via mijn schilderijen mijn onvruchtbaarheidsreis deel. Ik deel wat ik heb geleerd en hoe ik intern op veel manieren ben gegroeid tot de moeder die ik nu ben. Ik had geen informatie over eiceldonatie en daarom ben ik erg blij om alle ondersteuning en informatie te zien die tegenwoordig beschikbaar is via EggDonationFriends of soortgelijke websites. Toen mijn dochter Nicole arriveerde, was ik zo blij, het was alsof een droom uitkwam! Ik wilde mensen gewoon helpen de pijnlijke strijd minder te ervaren. Ik schilder nu al meer dan 25 jaar, schrijf boeken, doe audiomeditaties, geef online ondersteuning en vind manieren om mensen op deze reis te helpen. Ik heb lezingen over de hele wereld gegeven; mijn schilderijen zijn te vinden in veel klinieken over de hele wereld en in veel huizen. Mijn nieuwe project is het personaliseren van de verhalen, zodat ze de naam van uw kind hebben. Ik ben heel blij dat ik weet dat mijn verhalen gezinnen over de hele wereld helpen om op een eenvoudige en liefdevolle manier te delen hoe hun gezin is gevormd. Ik blijf gemotiveerd om meer boeken te schrijven voor alle soorten nieuwe gezinnen die worden gecreëerd. Ik geloof dat ieder kind het recht heeft om het te begrijpen en dat het vertellen van verhalen het voor iedereen zoveel gemakkelijker maakt. www.carmenmartinezjover.com/fertilitybooks