Ethische dilemma’s rond IVF-eiceldonatie

Het lijdt geen twijfel dat eiceldonatie het ouderschap mogelijk heeft gemaakt voor veel paren die anders geen kinderen zouden kunnen krijgen. Het brengen van de glimlach en het gelach van een kind in de huizen van mensen die droomden van nakomelingen, maar door onvruchtbaarheid de fysieke mogelijkheden misten, is een doorbraak in de geneeskunde. Dit alles maakt het enigszins een wonder dat mogelijk wordt gemaakt door goede altruïstische donoren en door mensen gemaakte technologie. Maar is het allemaal zo vlekkeloos? Is het vruchtbaarheidstraject met behulp van donoreicellen vrij van morele en ethische kwesties van IVF? Wat is IVF-ethiek?

We weten allemaal dat niets zo eenvoudig is en iedereen die besluit eiceldonor of eicelontvanger te worden, moet op de hoogte zijn van de meest voorkomende morele en ethische kwesties van IVF, die we hieronder met u zullen bespreken.

IVF ethische kwesties: altruïsme of zakendoen?

Laten we ons allereerst concentreren op het veronderstelde totale altruïsme van de hele procedure. Bijna alle eiceldonatieadvertenties bieden de kans om het leven van mensen te veranderen door hun dromen over een kind waar te maken… en ze bieden ook geld aan voor het doneren van eicellen. Het bedrag varieert meestal van €4.000 tot €10.000, maar er zijn advertenties die zelfs €100.000 aanbieden. Je denkt waarschijnlijk: waarom zou je voor de $ 4.000 gaan als er aanbiedingen zijn die $ 60.000 of $ 80.000 opleveren. De meer lucratieve aanbiedingen zijn speciaal en het kan zijn dat u niet voldoet aan de specifieke vereisten, zoals ras, universitair diploma of uw GPA (Grade Point Average). In feite ziet dit er helemaal niet goed uit en helemaal niet altruïstisch. Doen mensen die kopen zelf een kind voor $100.000 verdienen en moeten ze überhaupt een kind krijgen? Ze bieden dit soort geld aan om ervoor te zorgen dat de donor een supermodel is met een hoog IQ en een diploma, ze willen een bepaalde huidskleur, haar- en oogkleur. Het is niet hetzelfde als alleen maar een kind willen. Wanneer mensen besluiten een kind te krijgen, besluiten ze een menselijke baby te krijgen, en niet een eerder ontworpen bovenmenselijke.

Ouders die geen gebruik maken van eiceldonatie hebben uiteraard ook verwachtingen. Misschien wil de vader een jongen die goed sport, of wil de moeder een meisje met wetenschappelijke vaardigheden, enzovoort, maar dit is niet hetzelfde als geld betalen om de kans te vergroten dat deze verwachtingen in vervulling gaan.

Het punt is dat het kind nog niet eens geboren is en al eisen en verwachtingen heeft en letterlijk verwacht dat het precies krijgt wat het wil door geld uit te geven. Dit is niet liefdevol. Wie zou er nou een kind willen zijn? gekocht voor $ 100.000 en begin te denken: „Als ze net als de rest $ 4.000 zouden betalen… zou ik dan slechter zijn of zoiets? Ik verdien hun liefde minder?”

Dit klinkt misschien een beetje hard, maar dat zijn precies de dingen die in je opkomen als je echt gaat nadenken over de ethiek van donorbaby’s.

Het kopen van eicellen ter waarde van $ 100.000 van een donor betekent niet dat er geen liefde en zorg voor het kind zal zijn. Het laat echter zien dat het combineren van geld met medische donaties misschien niet het beste idee ter wereld is. Er zouden beperkingen moeten zijn of zelfs eiceldonaties zonder kosten, zoals in Canada of Australië, waar alle donaties vrijwillig moeten zijn en vrij van geldelijke compensatie. We moeten de vergoeding op zijn minst beperken tot een redelijker, niet onderhandelbaar, symbolisch bedrag. Dit heeft tot nu toe goed gewerkt in Australië, waar eiceldonoren niet anoniem zijn en niet worden gecompenseerd. De situatie voor Australische eierontvangers is de laatste tijd echter erg moeilijk geworden. Lees meer over eiceldonatieproblemen in Australië. Dan is er ook nog het dilemma van ‘autonomie’. Is een jonge vrouw op de universiteit die collegegeld betaalt, in staat een autonome beslissing te nemen als haar het minimumbedrag van $4000 wordt aangeboden voor het doneren van haar eicellen?

Laten we ook rekening houden met het feit dat ze zich misschien niet volledig bewust is van de toekomstige implicaties, omdat die nog niet echt zijn bestudeerd. Ze zal waarschijnlijk het geld en het risico nemen. Wanneer deze enorme bedragen op het spel staan, zijn altruïsme en hulp slechts de achtergrond en staat het bedrijf op de voorgrond. Het is gemakkelijk in te zien dat iemand, sommige groepen, misbruik zouden maken van dergelijke situaties.

Donorgezondheid – IVF-ethiek

Ten tweede moeten we even nadenken over de gezondheid van de donor. Veel diensten beweren dat er na de procedures vrijwel geen toezicht is op het welzijn van donoren. Klinieken zijn niet verplicht om de gezondheid van de donoren weken, maanden en jaren na de procedure te controleren, dus we weten echt niet welke impact het ophalen van eicellen op de lange termijn op de donoren heeft. Het gaat hierbij vooral om de ovulatiebevorderende medicijnen en de impact daarvan op de donor. Er zijn klinische rapporten die dat aantonen de frequentie van eierstokkanker in verband met de eierstokstimulatie neemt toe. Er zijn ook gedocumenteerde gevallen van hyperstimulatiesyndroom, snijwonden, ovariumtrauma, infectie, onvruchtbaarheid en snijwonden. De American Society for Reproductive Medicine is van mening dat verder onderzoek en studies op dit gebied nodig zijn. Uit sommige onderzoeken blijkt ook dat vrouwen die om financiële redenen besluiten eicellen te doneren, vaker emotioneel lijden en spijt krijgen van hun beslissing dan vrouwen met altruïstische motieven. Er zijn dus ook enkele psychologische zorgen. EggDonationFriends gelooft en pleit ervoor dat alle eiceldonoren de beste patiëntenzorg moeten krijgen, ongeacht of ze altruïstisch zijn of niet. Eiceldonoren moeten zich volledig bewust zijn van de mogelijke complicaties. Het geneesmiddel mag de ene persoon niet helpen door de gezondheid van een ander in gevaar te brengen.

Morele en ethische kwesties van IVF – hoe zit het met de ontvanger?

De ethische dilemma’s hebben niet alleen betrekking op de donor. De eicelontvanger moet ook rekening houden met de morele en ethische kwesties van IVF en een beslissing nemen waar zij en haar partner geen spijt van zullen krijgen. Het meest voorkomende dilemma gaat over de ethiek van donorbaby’s: of dat wel of niet moet mag uw kind niet over zijn afkomst vertellen. Daar zijn vrijwel alle specialisten het over eens Het wordt sterk aanbevolen om uw kind te vertellen over zijn of haar afkomst. Als uw kind zelf de waarheid ontdekt, zou uw vertrouwensniveau ernstig dalen. Ook wordt aangenomen dat het de juiste en ethische handelwijze is om uw kind over zijn of haar afkomst te vertellen. Er zijn echter enkele uitzonderingen wanneer het niet vertellen ervan het kind ten goede komt.

Moeders maken zich ook zorgen over de genetische problemen die verband houden met het uiterlijk van het kind. Ze vragen zich af of ze op hen zullen lijken en zullen mensen het opmerken en ongevoelige vragen stellen als „Je jongen lijkt toch niet echt op jou? Weet je zeker dat hij van jou is?” Vaak zijn dit grapjes, maar ze kunnen je zeker een ongemakkelijk gevoel geven. Uw donoreibaby lijkt misschien niet op u, heeft een andere oogkleur of een andere neus, maar kinderen hebben de neiging om al het andere van de ouders over te nemen, zoals soorten lachen of glimlachen, maniertjes. Dat zijn zaken waar eicelontvangers niet meteen vanaf het begin rekening mee houden en waar ze al over beginnen na te denken als ze al met de behandeling zijn begonnen. Moeten psychologische evaluaties voor ontvangers van eicellen verplicht worden gesteld, zodat niemand het slachtoffer kan worden van een spontane beslissing, niet alleen in het belang van de ontvanger maar ook in het belang van de kinderen?

Nooit te laat?

Als u op internet naar IVF- en eiceldonaties zoekt, vindt u gemakkelijk advertenties waarin staat dat zelfs 50-jarige vrouwen nog moeder kunnen zijn. Menopauze? Geen zorgen: u betaalt, u wint. Het is natuurlijk moeilijk te zeggen, maar misschien zouden vrouwen die vanwege de hoge leeftijd niet op natuurlijke wijze kinderen kunnen krijgen, ook geen kinderen moeten krijgen. Het klinkt weer hard, maar de waarheid is dat een ouder lichaam niet goed geschikt is om een ​​baby te dragen en te baren zonder enige negatieve invloed op de gezondheid van de moeder. De IVF-ethiek gaat in dit geval echter verder dan gezondheidsproblemen.

Eén ding dat vaak werd genegeerd, was het simpele feit dat als een 50-jarige vrouw een kind zou krijgen, dezelfde vrouw 60 jaar oud zou zijn als het kind 10 jaar oud is. Zal zij fit genoeg zijn om voor hen te zorgen? In dit geval is dat moeilijk te zeggen. Er zijn echter gevallen die ronduit beangstigend zijn!

Zoals het geval dat te vinden is op de website van een behandelcentrum voor onvruchtbaarheid in India, waar een 69-jarige vrouw beviel door middel van eiceldonatie. Deze vrouw zal 80 jaar oud zijn als haar kind 10 wordt. Wonder of niet, dit gaat misschien wel de grens over. Het is niet zo dat we noodzakelijkerwijs denken dat de moeder hier de schuldige is. Het grote verlangen van de moeder om een ​​kind te krijgen overweldigde waarschijnlijk haar geest en ze dacht niet helder na. De verantwoordelijkheid van de kliniek was om een ​​meer inzichtelijke psychologische evaluatie te maken en met haar te redeneren en uit te leggen dat ze het kind pijn zou bezorgen als ze besluit tot behandeling. Daarom zouden de psychologische evaluaties een slimme oplossing kunnen zijn, vooral voor veel oudere vrouwen.

Laten we van eiceldonatie geen eiceldonatie maken eierenploitatie

Zoals in het begin van dit artikel werd gezegd, lijdt het geen twijfel dat eiceldonatie veel goeds kan en doet. Er zijn echter mensen die alleen maar de financiële kans zien en iets corrumperen dat bedoeld is om anderen te helpen en er een bron van winst van te maken. We zouden definitief de richting van “gratis” en vrijwillige eiceldonatie moeten inslaan, dus er bestaat geen twijfel over dat dit het geval is helpt onvruchtbare paren , niet een of andere opportunist die er alleen maar geld mee wil verdienen. En last but not least hebben we meer bewustzijn en monitoring nodig van de gezondheid van eiceldonoren en van de kinderen die uit eiceldonatie geboren worden.

Dus totdat de eiceldonatie echt een donatie is en geen betaalde dienst, moeten we allemaal voorzichtig zijn en naar ons eigen geweten handelen.