Mijn familie en Down – Maggie’s verhaal over eiceldonatie in Barcelona

Teddy is mijn nichtje. Haar echte naam is Chloe, maar ze heeft zelf de naam Teddy gekozen, naar Super Ted van TV. Mijn zus Jenny is moeder, en mijn zwager Pete is Spotty Man. Als dat allemaal te obscuur lijkt, zoek het dan op YouTube, geloof me, je zult er geen spijt van krijgen. Teddy is zes jaar oud en een van de meest liefdevolle, fantasierijke en schattige kinderen ooit. Teddy leeft met het syndroom van Down. Dat doen we eigenlijk allemaal. Iedereen in de familie was bij elke stap bij Teddy aanwezig en ondersteunde en hielp Teddy Jenny en Pete om in een wereld van acceptatie en begrip te leven. Terry gaat naar de plaatselijke school, net als elk ander kind in de buurt, en ik wil geloven dat ze geaccepteerd en geliefd wordt vanwege de kwaliteit en schoonheid van haar hart en niet ondanks haar tegenslagen. We zullen Jenny zoveel mogelijk hulp bieden bij het runnen van de lokale steungroepen voor de ouders van Down, en op onze eigen kleine manier hebben we allemaal kleine experts in het omgaan met Teddy’s toestand. Dus laat me nu een paar mythen ontkrachten. Het syndroom van Down is het gevolg van een chromosoomafwijking. In technische termen gezegd: mensen geboren met het syndroom van Down hebben een extra chromosoom, veroorzaakt door een abnormale celdeling eerder in de zwangerschap, hetzij in de eicel, hetzij in het sperma. Met andere woorden: een totaal willekeurige gebeurtenis. Het syndroom van Down is geen erfelijke aandoening; het wordt niet doorgegeven van ouder op kind. Ja, er kan sprake zijn van een erfelijke component die tot Down kan leiden. Maar let op: ‘kan’, niet ‘wil’. Het is waar dat hoe ouder de moeder, en soms hoe ouder de vader, hoe waarschijnlijker het is dat er een Down geboren wordt, maar de baby’s van Down zijn niet alleen het domein van oudere ouders. Ik weet dat dit allemaal waar is, maar op de een of andere manier is het weten ervan niet hetzelfde als het voelen. Ik had lang geleden een redelijk minnelijke scheiding achter de rug, na een tamelijk liefdeloos huwelijk, en had bewust de beslissing genomen om me op mijn carrière te concentreren. Dus ik was niet echt op zoek naar liefde toen Declan en ik elkaar ontmoetten, op de een of andere manier groeide het gewoon. Declan werkte in hetzelfde vakgebied als ik, en we zijn echt bij elkaar gekomen door een gedeeld enthousiasme voor ons werk. We waren allebei net gepromoveerd tot senior partners bij verschillende advocatenkantoren aan de andere kant van de stad, en het was verrassend dat we elkaar nog nooit eerder hadden ontmoet, gezien de kleine wereld van overdracht. We waren allebei redelijk ver gevorderd in onze carrière, ik was 39, hij was 44, allebei behoorlijk gesetteld, dus de wervelende romance die volgde kwam op zijn zachtst gezegd als een verrassing voor iedereen die we kenden. We wilden geen van beiden echt trouwen, maar één ding was zeker. We wilden allebei kinderen, ondanks onze leeftijd, en ondanks dat we allebei een beetje vastzaten in onze manier van doen. Twee jaar proberen leverde geen levensvatbare zwangerschap op, dus besloten we voor controle te gaan. Nogmaals, zonder al te technisch te willen zijn, toonde transvaginale echografie aan dat ik leed aan eierstokinsufficiëntie.

De gynaecologische kliniek verwees ons beiden naar counseling, meer om de opties die we hebben voor het ouderschap uit te leggen en te onderzoeken, en toen werd het idee van eiceldonatie ter sprake gebracht.

Zowel Declan als ik besloten dat we een kind wilden opvoeden en bereid waren te doen wat nodig was, dus begonnen we een donatie te overwegen. Eggdonationfriends.com was de eerste website die we bekeken en we waren heel blij toen ze terugkwamen met enkele aanbevelingen voor een behandeling voor ons. Veruit het aantrekkelijkste aanbod was een kliniek in Spanje die een eiceldonor zou kunnen regelen en voor ons zou kunnen zorgen. Het succespercentage van de kliniek was hoog en ze specialiseerden zich in moeders, en in het bijzonder patiënten uit het buitenland. Dit is waar het een beetje moeilijk begint te worden om uit te leggen. Dus heb geduld, het was eigenlijk gewoon een kwestie van willen weten waar we aan begonnen en we wilden eigenlijk alleen maar van tevoren zoveel mogelijk weten over eventuele problemen waarmee ons kind te maken zou krijgen. Ik kan niet zeggen dat ik ervoor zou kiezen om in de situatie van Jenny te zijn, en ik weet hoeveel geluk we allebei zouden hebben als we een dochter of zoon zouden hebben die zo liefdevol en schattig is als Teddy. Het was eigenlijk gewoon een kwestie van onderarmen hebben. Ik sprak met Jenny over onze plannen en was bang voor haar reactie. Teddy’s Down was op geen enkele scan verschenen en ze bekende dat als dat wel het geval was, ze echt niet had geweten wat ze moest doen. Natuurlijk moeten we alle tests laten doen.

De kliniek in Spanje stond zeer sympathiek tegenover onze behoeften en adviseerde een genetische screening vóór de zwangerschap uit te voeren om er zeker van te zijn dat er geen chromosoommarkers voor Down waren.

Ze zouden ook kunnen controleren op andere genetische aandoeningen, zoals de ziekte van Klinefelter en het Patau-syndroom. De totale kosten van de behandeling, inclusief de eiceldonatie en alle geavanceerde tests, zouden 10.000 euro bedragen, een kleine prijs voor gemoedsrust.

We boekten een verblijf van twee weken in een prachtig hotel in Barcelona en gingen naar de kliniek toen we eenmaal gesetteld waren. Er waren drie eicellen van onze geselecteerde donor en deze werden bevrucht, wat resulteerde in drie levensvatbare embryo’s, waarvan er twee drie dagen later werden getest met behulp van een Array Comparative Genomic Hybridization-techniek. Opnieuw met de technische details, maar hier vergelijken ze de chromosomen van de proefpersoon met een controlemonster. Deze techniek, aCGH, kan een groter aantal problemen opsporen dan met andere methoden. De tests waren duidelijk, dus een van de embryo’s werd geïmplanteerd en de andere ingevroren. Dat is allemaal een jaar geleden, en onze vreugde is compleet. Nu heeft Teddy een neef in Nathan, een nieuw liefdevol en geliefd lid van onze bredere familie.